I. Aeneas¹, yitirdikten sonra Troya’yı Büyük bir umutsuzluğa kapıldı Yurtsuzdu ait olduğu yerde şimdi Ne yiğit Hektor gibi savaşarak son nefesini vermişti Ne de Argosluları savaş meydanından püskürtebilmişti Otururken artık ona ait olmayan, Akhalar’ın fethettiği Troya’da Ona enkaz gibi göründü Kendi ruhu da. Aklındaydı eski şanlı Troya Ve Tanrılar, her zaman arkasını kollayan Onu terk ediyorlardı birer birer Ve anılara dönmeye başlıyordu Uğruna yaşamını kurduğu bütün değerler Işıltılı Troya günlerinde Kulak verdiği ezgiler, Gece yarılarını taçlandıran eğlenceler… II. Ve kendisiyle konuşmaya başladı Aeneas: “Ey ölümsüz ruh! İnsandaki o eskimeyen kan! Hiçbir savaşın yok edemeyeceği O gömütsüz toprak! Çıkar beni marazlı yurdum Troya’dan Zaferle çağlayıp, mağlubiyetle parçalanan Bana yeni dünyalar, ordular yarat Bana Ares gibi ölümsüz savaşçılar bağışla Yeniden savaşayım sonuna kadar Artık beni kayıplarımla hesaplaştırma Bir zamanlar sahip olduğum Troya’yı Artık bana hatırlatma ! Ancak ezilirse şaraba döner üzüm Sen yüzünü çevir şaraba! Elden gitmiş olabilir Troya Ama nasıl hatırlanırdı Üzümsüz bir şarap Troyalıların kurmadığı bir Roma? ¹Aeneas (Şair Vergilius’un Aeneis isimli eserinin başkahramanı): İlyada Destanında Troya’nın kahramanlarından biridir. Troya düştükten sonra şehirden kaçıp yeni bir yurt arayan Troyalılara önderlik eder. Bu arayışın sonucunda Roma’yı kurar. Roma'nın millî kahramanı ve İmparator Augustus’un atası sayılır. Ateş Yersu Gök